Süfyan-ı Sevri anlatıyor:
Ben mekke-i Mükerremede üç sene oturdum.
Mekkelilerden bir kimse her gün Harem-i Şerife gelir, tavaf eder, namaz kılar ve sonra bana selam verip giderdi.
Bu kimse ile tanıştım. Bir gün o kişi beni yanına çağırdı. Bana dedi ki:
"Ben öldüğüm vakitte kendi elinle beni yıka, namazımı kıl ve defneyle. O gecede beni terk etmeyip kabrimde gecele.
Münkireynin suali anında bana tevhidi telkin et!" dedi.
Ben de o kişinin istediklerini yapmayı kabul ettim.
Bana emrettiğinin aynını yaptım.
Kabrinde geceledim.
O gece uyku ile uyanık arasında iken:
"Ya Süfyan! Beni korumaya ve senin telkinine ihtiyaç kalmadı" diye bir ses işittim.
O zaman, "Ne sebeple bu lütfa eriştin?" diye sordum.
Bana cevap olarak:
"Ramazan-ı Şerifin orucunu tutup Şevval'den altı gün daha eklemem sebebiyle" dedi.
