Yunus emre
Ten fânidir can ölmez. Çün gitti geri gelmez.
Ölür ise ten ölür, canlar ölesi değil...
Cümleler doğrudur sen doğru isen,
Doğruluk bulunmaz sen eğri isen.
Aklı olan korkmak gerek
Nefs elinden, hırs elinden
Zehr ile pişen aşı
Yemeğe kim gelir.
Dağlar nice yüksek ise
Yol onun üstünden geçer.
Aşk aşıkı şir eder,
Aslanı zencir eder,
Katı taşı mum eder.
Türlü türlü cefanın
Adını aşk koymuşlar.
Sabır saadeti ebedi kalır
Sabır kimde ise o nasib alır.
Nefstir seni yolda koyan,
Yolda kalır nefse uyan.
Eğer bir müminin kalbin kırarsan
Hak’ka eylediğin secde değildir.
Dünyada dertsiz baş olmaz.
Derd’olanın ahı dinmez.
Bu dünyaya gelen gider.
Beni bende demen bende değilem,
Bir ben vardır bende benden içeri.
Eğer hor eğer hürmet
Kişiye sözden gelir.
Dervişlik baştadır, tacda değildir,
Kızdırmak addadır, saçta değildir
Yürü fani dünya, sana gelende gülmüş var mıdır?
Sevelim, sevilelim, bu dünya kimseye kalmaz.
Aşık olamayan adem benzer yemişsiz ağaca.
