Duanın en güzel, en latif, en leziz, en hazır meyvesi, neticesi şudurki:
Dua eden kişi bilir ki, Birisi var ki onun sesini dinler, derdine derman yetiştirir, ona merhamet eder.
Onun kudret eli herşeye yetişir. Bu büyük dünya hanında o yalnız değil; bir Kerim Zat var, ona bakar, ünsiyet verir. Hem onun hadsiz ihtiyacatını yerine getirebilir ve onun hadsiz düşmanlarını def edebilir bir Zatın huzurunda kendini tasavvur ederek bir ferah, bir inşirah duyup, dünya kadar ağır bir yükü üzerinden atıp "Elhamdü lillahi Rabbi'l-Alemin" der.
Dua ubudiyetin ruhudur ve halis bir imanın neticesidir.
Çünkü dua eden kişi duasıyla gösteriyor ki: "Bütün kainata hükmeden birisi var ki, en küçük işlerime ıttılaı var ve bilir. En uzak maksudlarımı yapabilir. Benim her halimi görür, sesimi işitir. Öyleyse, bütün mevcudatın bütün seslerini işitiyor ki, benim sesimi de işitiyor. Bütün o şeyleri O yapıyorki, en küçük işlerimi de Ondan istiyorum."
(Mektubat, 24. Mektup)
